Kışın benzinin solması gibi
Uçurumun kenarına 
Usuldan usula yaklaştı.
Gözleri
Belirsiz bir bulut 
Edasıyla aşağıyı süzüyordu.
Sert kayalıklara
Sarp geçitler
Otağını kurmuştu...

Yaşanamamışların 
Ezikliğini duyumsadığı an
Bacaklarında soğuk ter
Gözlerinde sıcak nem
Hissettiği andı...

Buna rağmen benliğini
Ruhunun derinliklerinde
Evrenin doğusuna tanıklık
Etmiş bir doygunluk kaplamıştı...

Hayat Hava,

Bazen güneşli

Kimi zaman bulutlu

Karlı, bazan,

Bazen yagmurlu

Terletir istediği zaman

Usutur sogudugu an.

Hayat Hava

Su olur akar,

Buhar olur ucar gider

Hayat Hava,

Her şey yalnızca bir sabah olmuştu. Kimse ne olduğunu anlamamıştı...

Güzel bir pazar sabahıydı. Saat 11 olduğu halde henüz gelmeyince anne, "hadi kızım yeter artık bu kadar tembellik, kahvaltı hazır" diyerek odasına seslenmişti. Ondan ise bir ses çıkmamıştı. "Herhalde daha uyuyor" diyerek odasının kapısını çaldı ve içeri girdi. Kızı yatağında doğrulmuş ileriye bakıyordu. Sanki kendisini
duymamış gibiydi. Elif hadi kalk, baban kızacak bak şimdi diyerek tepki almak istedi. Garipti, kızı hala hiçbir yanıt vermiyor, yalnızca karşıya bakıyordu.

Şaka mı yapıyordu? "Duvarda ne var kızım, neye bakıyorsun öyle?" diyerek yanına gitti. Ama kızı geldiğinin bile farkında değildi. Birden ürperdi annesi, içini tarif edilmez bir korku kapladı. "Kızım, neyin var?" diyerek endişeli bir sesle yüzüne dokundu, gözlerinin içine baktı. Tepki yoktu. Omuzlarından tutup sallamaya başladı, kızında hiçbir hareket yoktu. Karşı tarafa odaklanmış bakıyordu yalnızca, baktığı yerden gözlerini hiç ayırmadan.